พอเราอายุมากขึ้น...
เราจะไม่ได้นับอายุเป็นปี
แต่เรานับอายุเป็น "คนที่หายไปจากโต๊ะกินข้าว"
ถนนซอยเดียวกันที่เคยปั่นจักรยานด้วยกัน
วันนี้...บางคนขับเบนซ์ผ่านไปแล้วไม่หันมามอง
บางคนยังปั่นจักรยานคันเก่าอยู่ที่เดิม
บางคน...ไม่มีแม้แต่เงาให้เราเห็นอีกต่อไปแล้ว
เพื่อนที่เคยลอกการบ้านกัน
วันนี้คนหนึ่งเป็นเจ้าของบริษัท
อีกคนหนึ่งยังหางานทำ
และอีกคนหนึ่ง เราได้แต่ไปยืนหน้าฮวงซุ้ยของเขาในวันเช็งเม้ง
ตอนเด็ก เราเคยอิจฉาคนที่ได้ที่หนึ่ง
ตอนโต เราเข้าใจแล้วว่า
คนที่เคยสอบตก อาจจะมีความสุขกว่าเราก็ได้
คนที่สำเร็จ สอนให้เรารู้ว่า...
ชีวิตนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ
คนที่ล้มเหลว สอนให้เรารู้ว่า...
บางครั้งการกอดกันในวันที่ไม่มีอะไรเหลือเลย มันอบอุ่นกว่าการชนแก้วในวันที่มีทุกอย่าง
ส่วนคนที่จากไป...
เขาสอนบทเรียนที่เจ็บที่สุด แต่จริงที่สุด
ว่า "มึงอย่ารอที่จะบอกรักเพื่อน มึงอย่ารอที่จะขอโทษ"
เพราะบางคำพูด...ถ้าไม่ได้พูดวันนี้
มันจะไม่มีวันได้พูดอีกเลยตลอดชีวิต
สุดท้าย เราไม่ได้เหลืออะไรเลยนอกจากเรื่องเล่า
เรื่องเล่าที่เคยทะเลาะกันเพราะแย่งจีบสาวคนเดียวกัน
เรื่องเล่าที่เคยหนีเรียนไปเล่นน้ำคลองด้วยกัน
เรื่องเล่าที่เราเคยสัญญาว่า "พวกเราจะไม่ทิ้งกัน"
วันนี้เราทิ้งกันไปหมดแล้ว...ด้วยเหตุผลของชีวิต
แต่ไม่เป็นไร
ขอแค่ในวันที่เราเหงา ยังมีเรื่องราวเหล่านั้นให้เปิดดู
ให้ยิ้มทั้งน้ำตา ให้รู้ว่าเราเคยมีช่วงเวลาที่ดีที่สุด
แค่นั้น...ก็พอแล้วสำหรับชีวิตคนคนหนึ่ง.